چند روز بود توی خودم وول میخوردم که خب منتظر بودن... آره! خوبه! ولی یه وسوسه عجیب همه وجودت رو میگیره! یه جوری توی نابسامانی رهات میکنه و نمیذاره فکر کنی!وقتی هم می بینی به جایی نمیرسی ، خب طبیعتا دنبال کارو نمیگیری، رها میکنی و میری!
نترس نمیخوام حوصلتو سر ببرم! ولی یه حس عجیبیه! همیشه انتظار در عین سادگیش سخت بوده!!! حتی اگه بهت بگن دو سال دیگه ، یا بگن یه سال دیگه!یا بگن یه ماه دیگه....اصلا ولش کن یه هفته دیگه ، یه روز دیگه، جون تو راه نداره...اگه بگن یه ساعت دیگه یا یه دقیقه دیگه ..دل آدم می تپه... دلهره داره! چه برسه به اینکه زمانش معلوم نباشه!...ولی خب اگه بهت بگن یه دفعه ظهور واقع میشه چی میگی؟ یعنی یه دقیقه دیگه ممکنه باشه چند سال دیگه هم ممکنه باشه! این قند انتظاره، شیرینی انتظاره! مزش به اینه که ندونی! ولی اینو خواهشا انکار نکن چون بعضی وقتا آدم دلسرد میشه! تو چیکار میکنی وقتی دلسرد میشی؟
چه حالی میده آدم دعای عهد بخونه هر روز صبح! مگه نه؟و در طول روز هم یاد آقا امام زمان (عج) باشه ... به نظر تو بازم یادش میره که یکی ( که بهتر از او الان روی زمین نیست) یه روز میخواد بیاد! آخرین بازمانده سلسله با شکوه ولایت! میاد که هممون رو آزاد کنه! میاد که بهمون کمک کنه که نفس های سرکشمون رو به بندگی بکشیم و روح بلندمون رو از بندگی نفس آزاد کنیم!
آخ داشت یادم می رفت! اینو هر روز صبح میخونی ، میدونم!!! ولی یه بار دیگه هم از من بشنو... اللهم اکشف هذه الغمه عن هذه الامه بحضوره و عجل لنا ظهوره! اما اینجاش شاید یه آبی رو آتیش باشه. یا یه جورایی یه جواب به من و به تو که بدونیم چقدر به اومدنش ایمان داریم...گوش کن....انهم یرونه بعیدا و نریه قریبا ...ایشان ان را دور می بینند و ما نزدیک می بینیم!!!
من و تو از کدوم دسته ایم؟؟؟؟؟؟ فکر نکنم دیگه حرفی مونده باشه !
تا تو نظرت چی باشه؟
